J2EE to w uproszczeniu zbiór technologii opartych o Javę służących do tworzenia aplikacji dostępnych przez sieć. Elastyczność i możliwość konfiguracji, oparta w głównej mierze na plikach XML, prowadzi do tego, że coraz więcej błędów znajduje się poza kontrolą kompilatora.
W systemach starszego typu większość konfiguracji interakcji pomiędzy poszczególnymi fragmentami systemu była opisana w kodzie i jako taka mogła byś sprawdzona (przynajmniej częściowo) w fazie kompilacji. Tendencja wyrzucenia części informacji poza kod Javy powoduje niestety, że uzyskując elastyczność i pozorną łatwość wprowadzania zmian wypychamy błędy do fazy uruchomienia (run time).
Złożoność architektury J2EE powoduje, że cykl pracy (rekompilacja, instalacja, testowanie w przeglądarce) jest długi. Utrudnia to znacznie usuwanie błędów metodą “popraw i przeklikaj”. Co można zrobić aby przyspieszyć proces usuwania błędów w J2EE?
Weryfikacja Statyczna
Większości z nas weryfikacja statyczna oprogramowania kojarzy się z wspomaganymi komputerowo systemami dowodzenia poprawności oprogramowania. Idea jest taka, by bez uruchamiania programu wychwycić wszystkie błędy, które mogą wystąpić w systemie. Dzięki temu (teoretycznie) faza testowania tylko potwierdza, że program jest napisany prawidłowo. Jednak kryje się w tym pomyśle kilka poważnych trudności z którymi jak do tej pory nie udało się informatyce uporać:
